Gepost op

De Heksen (Roald Dahl)

de heksen

de heksen
De Heksen
Vorige week had ik weer eens zin om een kinderboek te lezen. Ik lees regelmatig zware kost in de vorm van literatuur en (Engelstalige) non fictie. Voor de afwisseling vind ik het dan heerlijk om even iets makkelijks te lezen waar je niet lang over hoeft na te denken. De ene keer een makkelijke roman, de andere keer een jeugdboek. Dit keer werd het De Heksen van Roald Dahl.

De Heksen gaat over een jongetje van zeven jaar die bij zijn oma woont. Zijn oma waarschuwt hem voor heksen en vertelt hem hoe hij die kan herkennen. Het blijkt dat er in elk land heel wat heksen wonen en die het op kinderen voorzien hebben. Het duurt niet lang of het jongetje herkent een heks maar weet aan haar te ontsnappen. Uiteindelijk ontdekt hij een heleboel heksen die op hun jaarlijkse heksenconferentie zijn. Hij wordt omgetoverd in een muis maar gelukkig weet hij zijn oma te vinden. Samen bedenken ze een plan om alle heksen te vernietigen.

Ik vond het zelf een leuk boek om te lezen. 191 pagina’s en voorzien van simpele maar leuke tekeningen. Eerlijk gezegd vond ik het zelfs een beetje spannend en bleef er maar in lezen ūüôā Hoewel het boek geschikt geacht wordt voor kinderen vanaf zeven jaar, twijfelde ik daar toch wel over. Onze oudste is zeven jaar en ik geloof toch dat het best eng is om te lezen over heksen met klauwen onder hun handschoenen die een vreselijke hekel aan kinderen hebben, niets liever willen dan kinderen dood maken of omtoveren. Bovendien kan iedereen zomaar een heks zijn, zelfs je lieve juffrouw op school, kijk maar eens goed naar haar.

Nou ik weet toch niet zo zeker of ik dit geschikt vind voor haar leeftijd, ik wacht nog maar even met dit voor te lezen.

Gepost op

We hadden liefde, we hadden wapens – Christine Otten

we hadden liefde, we hadden wapensWe kennen allemaal Martin Luther King die door geweldloos verzet tegen de rassenscheiding verandering bewerkstelligde en symbool staat voor de burgerrechtenbeweging in de Verenigde Staten. Er waren in diezelfde tijd ook zwarten die vonden dat je jezelf mag verdedigen als leden van de Klu Klux Klan nachtelijke lynchpartijen onderneemt of huizen op wil blazen van zwarten of blanken die met zwarten sympathiseren. Robert F. Williams was zo’n man die liet merken dat hij zich niet liet onderdrukken en bereid was om zichzelf te verdedigen.
Christine Otten kwam enige jaren geleden in contact met de weduwe van Williams en sprak veel met haar en mensen in haar omgeving en heeft daarna deze roman geschreven. Williams accepteert niet dat zwarten slachtoffer van de Klu Klux Klan worden en roept zwarten op zich te bewapenen. Dit maakt hem doelwit van de KKK en wanneer de FBI hem wil arresteren vlucht hij met zijn vrouw en kinderen naar het buitenland. Eerst naar Cuba en later naar China. Pas jaren later kunnen ze terugkeren naar de Verenigde Staten.
Robert F. WilliamsVanaf de eerste bladzijde voel je meteen de beklemmende sfeer wanneer een zwarte vader zijn kinderen mee neemt naar de ijssalon, ondanks dat hij weet dat alleen blanken welkom zijn in de zaak. Voor mij als 36 jarige is het onvoorstelbaar dat het nog maar 50 jaar geleden is dat donkere mensen als minderwaardig gezien werden en het normaal was dat zwarten niet welkom waren in de ijswinkel en het zwembad. Niet welkom betekent niet alleen dat je met de nek wordt aangekeken maar dat je niet binnen mag, je anders de politie achter je aan krijgt en bedreigingen of erger de normaalste zaak van de wereld zijn.
Het enige waar ik wat moeite mee had was dat het verhaal vanuit de ik vorm verteld wordt, terwijl het in verschillende perioden door verschillende personen wordt verteld. Ik vond het wel eens lastig om te bepalen met welke ik figuur ik in een nieuw hoofdstuk te maken had.
Sterk aan het boek is de manier waarop de sfeer uit die tijd tot leven geroepen wordt. De muziek, de geuren en kleuren worden zo goed beschreven dat je echt het gevoel hebt dat je er bij bent. Wil je meer weten over de opkomst van de zwarte burgerrechtenbeweging en de invloed die deze tot op de dag van vandaag uitoefent, lees dan dit boek!
Gepost op

De nieuwe erfgenaam – Sophie Hannah

de-nieuwe-erfgenaamOp 6 september 2016 verscheen De nieuwe erfgenaam van Sophie Hannah. Op verzoek van de erfgenamen van Agatha Christie schrijft zij nu boeken in de stijl van de vroegere Queen of Crime. Omdat ik zelf de meeste boeken van Agatha Christie met genoegen gelezen heb was ik best benieuwd of Sophie Hannah in staat is om het niveau van Agatha Christie te behalen.

De boeken van Agatha Christie kenmerken zich door een spannend verhaal waarbij je tijdens het lezen steeds af vraagt hoe het nu toch in elkaar steekt en wie het nu gedaan heeft. Je idee van hoe het zit veranderd regelmatig tijdens het lezen en als aan het einde van het boek alles aan elkaar geknoopt zat blijkt het heel anders in elkaar te zitten dan je gedacht had. Agatha Christie zet een illusionist heel kunstig de verhalen in elkaar. In de meeste verhalen is er een hoofdrol voor een van de karakters die regelmatig terugkeren om de raadsels op te lossen: Miss Marple en Hercule Poirot

In dit boek speelt Hercule Poirot weer een hoofdrol. Hij wordt uitgenodigd door een schrijfster om een week bij haar te verblijven op het landgoed Lillyoak. Ook de detective Catchpool van Scotland Yard wordt uitgenodigd en het boek wordt vanuit de ik vorm door Catchpool verteld. Als ze arriveren blijken behalve de schrijfster en haar personeel ook haar beide kinderen met aanhang en twee advocaten die verantwoordelijk zijn voor het testament aanwezig te zijn. Tijdens een diner vertelt de schrijfster dat ze een nieuwe erfgenaam heeft aangewezen, een doodzieke medewerker. Dit maakt uiteraard veel emoties los en uiteindelijk moet er een moord opgelost worden.

Ik heb het boek met plezier gelezen en me er prima mee vermaakt. Het benadert niet de beste verhalen van Agatha Christie, zoals de tien kleine negertjes, maar het komt zeker wel in de buurt van de mindere verhalen en dat is een compliment! Bij het lezen van Agatha Christie wordt je heen en weer geslingerd tussen theorie√ęn over de oplossing en mensen die je ergens van verdenkt. Uiteindelijk blijkt het vaak anders in elkaar te zitten dan je dacht. Bij dit verhaal wordt je niet steeds op het verkeerde been gezet maar je wilt natuurlijk wel graag weten hoe het nu in elkaar zit.

Mijn conclusie is dat Sophie Hannah best een aardige detective in de lijn van Agatha Christie heeft neergezet die leuk is om te lezen. De oorspronkelijke boeken vind ik toch nog iets beter. Als je die nog niet gelezen hebt dan zou mijn advies zijn om op een rommelmarkt voor een prikkie een van de vele bundels met vijf verhalen (een vijfling) te kopen en die eerst te lezen.

[bol_product_links block_id=”bol_57ef5cd578682_selected-products” products=”9200000063705978,9200000059399439″ name=”de-nieuwe-erfgenaam” sub_id=”” link_color=”003399″ subtitle_color=”000000″ pricetype_color=”000000″ price_color=”CC3300″ deliverytime_color=”009900″ background_color=”FFFFFF” border_color=”D2D2D2″ width=”300″ cols=”1″ show_bol_logo=”undefined” show_price=”1″ show_rating=”1″ show_deliverytime=”1″ link_target=”1″ image_size=”1″ admin_preview=”1″]

Gepost op

Bob Evers – Het smokkelspoor van meneer Maik door Peter de Zwaan

Bob Evers

Bob EversAls tiener genoot ik al van de verhalen over de drie vrienden Bob Evers, Jan Prins en Arie Roos. De geniale Arie, zuinige Jan en handige Bob beleven op allerlei plaatsen in deze wereld avonturen waarbij ze menig crimineel te slim af zijn. Ik was een jaar of tien toen ik de eerste boeken uit deze serie las. Mijn vader was op de een of andere manier aan een doos vol hardcover Bob Evers boeken gekomen. De boeken zouden nu waarschijnlijk een hoop geld waard zijn, maar ik heb ze niet meer. In elk geval heb ik de verhalen verslonden!

De boeken in de serie werden oorspronkelijk geschreven door Willy van der Heide, een synoniem van Willem van den Hout die in 1985 is overleden. Aan het begin van de jaren ’90 heeft Peter de Zwaan de serie voortgezet. Eerst door onvoltooide manuscripten van Willy van der Heide af te maken en later met door zelf verhalen te schrijven in de lijn van de eerdere verhalen.

Peter de Zwaan heeft inmiddels al weer zo’n twintig boeken geschreven in de Bob Evers serie. Via zijn eigen uitgeverij Zwarte Zwaan geeft hij sinds 2013 jaarlijks twee delen uit. Het laatste deel dat in deze serie is uitgekomen is ‘Het smokkelspoor van meneer Maik’. Ik ga niet specifiek op dit boek in en houd het wat algemener omdat het gevoel en oordeel dat ik bij zo ongeveer de laatste tien uitgaven door de Zwaan vergelijkbaar is.

Eerlijk gezegd vind ik de Bob Evers verhalen die door Peter de Zwaan geschreven zijn iets minder dan de verhalen die door Willy van der Heide geschreven zijn. Dat wil zeker niet zeggen dat ik ze slecht vind maar wel anders en net iets minder dan de verhalen van vroeger. Bij de manuscripten van van der Heide die door de Zwaan zijn afgemaakt en de eerste delen die daarna volgen merkte ik het verschil eigenlijk niet, dat is  een heel knappe prestatie!
In de laatste deeltjes zijn er toch wat veranderingen doorgevoerd om de boeken wat moderner te laten maken door ze meer in de huidige tijd te plaatsen. Dat vind ik minder geslaagd. Jan, Bob en Arie zijn nog steeds redelijk jong maar maken meer gebruik van de moderne middelen als mobieltjes en internet. Als dertiger merk ik dat er dan toch een kloof ontstaat tussen mij en de jongens. Bijvoorbeeld als ze hun mobieltjes maar spaarzaam gebruiken omdat ze zeggen een hekel hebben aan onzinnig geleuter. Als Bob een belwinkel in moet lopen om zijn beltoon te laten wijzigen komt dat op mij toch wel lachwekkend over. En een paar jongens die wel over mobieltjes beschikken, dingen op internet opzoeken (altijd op de computer) maar nog altijd een kaart gebruiken om ergens naartoe te navigeren dan hinkt dit toch op twee benen. Het is dan net of de jongens van vroeger naar de huidige tijd geteleporteerd zijn.

Als de schrijver via de jongens kritiek op de maatschappij tot uiting laat komen dan merk je dat dit eerder de gedachten van een ouder persoon zijn dan van een jong volwassene, maar daar heb ik minder last van. Dit komt ook doordat ik de opmerkingen die de jongens via de Zwaan doen grappig vind. Bijvoorbeeld als ze klagen over kinderachtige snelheidscontroles of als de vader van Jan kritiek heeft op het moeten betalen van belasting. Als libertarier kan ik daar echt wel van genieten.

peter-de-zwaanDe oorspronkelijke boeken van Willy van der Heide vind ik dus leuker. Er zit meer tempo in de verhalen en de karakters van de jongens zijn meer uitgesproken. Jan is echt heel zuinig, Arie komt met heel ingenieuze idee√ęn en Bob is de technische Amerikaan. Bij de Zwaan kan Jan ook een uitzondering maken, zijn de door Arie uitgebroede plannen minder ingenieus en heeft hij ook regelmatig plannen die rammelen en waar de andere jongens hem op moeten wijzen.

Een ander punt is dat er minder gebeurt in de boeken en er veel meer gesprekken tussen de jongens zijn. Voor jongens die een hekel hebben aan zinloos geleuter over de telefoon wordt er zonder telefoon wel heel veel geleuterd. De verhalen spelen zich in een korter tijdsbestek af en er zit minder vaart in.

Al met al vind ik het toch nog steeds leuke boeken om te lezen, ik wil gewoon¬†nog steeds weten hoe het verder gaat met de drie vrienden. Als ik zonder de eerdere boeken te kennen en het bijbehorende jeugdsentiment met een recent boek uit de reeks in aanraking gekomen zou zijn dan denk ik niet dat ik er door gegrepen zou zijn en de serie zou blijven volgen. Nu wel en ben ik toch best benieuwd hoe het huidige avontuur verder gaat als in 2017 ‘De magistrale misverstanden van J. Masters’ uit komt.

De boeken zijn rechtstreeks te koop bij Peter de Zwaan zelf en bij Bol.com. Het voordeel van het direct bij de Zwaan zelf kopen is dat hij de boeken dan signeert. Zelf bestel ik ze bij hem rechtstreeks om ik denk dat hij er dan meer aan overhoudt en natuurlijk is het ook leuk als het boek gesigneerd is door de schrijver.

[bol_product_links block_id=”bol_57e61f01b185f_selected-products” products=”9200000045918994,9200000059687452,9200000059687454″ name=”Bob Evers” sub_id=”” link_color=”003399″ subtitle_color=”000000″ pricetype_color=”000000″ price_color=”CC3300″ deliverytime_color=”009900″ background_color=”FFFFFF” border_color=”D2D2D2″ width=”310″ cols=”1″ show_bol_logo=”undefined” show_price=”1″ show_rating=”1″ show_deliverytime=”1″ link_target=”1″ image_size=”1″ admin_preview=”1″]

Gepost op

Gelezen: Morgenland van Stephan Abarbanell

morgenland

morgenlandOp 31 augustus was ik jarig en heb ik een flinke stapel boeken gekregen. Het was moeilijk kiezen welk boek ik als eerste zou gaan lezen maar het is uiteindelijk Morgenland geworden. Morgenland kreeg ik van mijn zusje omdat ze weet dat ik van dit soort boeken houdt. Ze vindt het leuk om me te verrassen met een boek dat ik nog niet ken en dat is haar weer gelukt. Daarom was ik best benieuwd naar dit boek en koos ik Morgenland om als eerste te lezen.

Het boek is geschreven door Stephan Abarbanell. Hij woont in Duitsland en komt zelf uit een Joodse familie. Hij heeft in zijn jeugd in Isra√ęl in een kibboets gewerkt, heeft daar gesproken met uit Duitsland afkomstige overlevenden van de Holocaust en is daarna nog vele keren naar Isra√ęl gereisd. Daar is hij op het idee gekomen van dit boek Morgenland.

Morgenland is vanuit Europa gezien het land waar de zon op komt en wordt ook wel gebruikt om het gebied ten oosten van de Middellandse zee aan te duiden. In het boek wordt Duitsland ook het Avondland genoemd. Het boek zelf is een mooie uitgave van dik papier en heeft een lint dat als bladwijzer gebruikt kan worden.

In Morgenland volgen we de Joodse Lilya Wasserfall die in Palestina leeft. Het verhaal speelt zich kort na de Tweede Wereldoorlog af, nog voor de staat Israel is gesticht, dus tussen 1945 en 1948. Dit is een periode waar relatief weinig over geschreven wordt. Zelf lees ik graag zowel over de Tweede Wereldoorlog als over de historie van Isra√ęl. De meeste boeken gaan echter over Duitsland in de oorlog of over Isra√ęl na de oorlog. Dit boek gaat over Duitsland vlak na de oorlog en daar aangezien daar bij mij weinig over bekend is vond ik dat een meerwaarde hebben.

Lilya is actief in het “gematigde” verzet tegen de Engelsen in Palestina en heeft het erg moeilijk nadat haar broer, die ook actief was in het verzet tegen de Engelsen, om het leven is gekomen. Ze wordt gevraagd om naar Duitsland te reizen om sporen te zoeken van een Joodse wetenschapper die in de oorlog verdwenen is. Ze gaat uiteindelijk akkoord met deze opdracht en zo maakt ze als sterke jonge vrouw de reis van Palestina naar Isra√ęl die tegenovergesteld is aan de uitgemergelde Joden die de concentratiekampen hebben overleefd en naar Palestina willen reizen.

De eerste hoofdstukken kwamen erg literair op mij over: Lange zinnen, bloemrijke omschrijvingen en redelijk wat suggestie waar pas later meer over blijkt. Hoewel ik van literatuur hou vond ik dit niet erg geslaagd. Het kwam op mij wat gekunsteld over en ik vond het niet echt een meerwaarde hebben. Maar na deze eerste hoofdstukken veranderde de schrijfstijl en werd ik meegezogen in het verhaal en las het lekker door.

Uiteindelijk vond ik het een spannend verhaal waarbij ook verschillende historische onderwerpen en locaties aan bod komen die over het algemeen niet zo bekend zijn. Zoals al gezegd vond ik dit meerwaarde hebben, ik wist bijvoorbeeld niet zo veel over de opvangkampen die er na de oorlog in Duitsland waren voor overlevenden van de concentratiekampen. Ook wist ik niet dat de Duitsers veel boeken van Joden hadden opgeslagen en er na de oorlog veel moeite gedaan werd om deze boeken bij de eigenaren terug te bezorgen. Bijzonder waren ook de foto’s aan het einde van het boek van locaties waar het verhaal zich af speelt. Dit zijn niet de bekende foto’s maar juist foto’s die je niet snel ergens tegen komt.

Bij het lezen van het verhaal vond ik de dingen die gebeuren en die de hoofdpersoon doet niet altijd even geloofwaardig. Zo gaat Lilya na het ontvangen van haar geheime opdracht naar haar oom die ze al een tijd niet gezien heeft om hem over de opdracht te vertellen. Ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat ze dit deed omdat dit nodig was voor het verhaal wat de schrijver wil vertellen.

Verder viel mij op dat vogels een belangrijke rol spelen in het boek. Echter is het mij niet duidelijk geworden wat daar nou achter zat. Mocht iemand die het boek ook gelezen heeft hier wel een idee van hebben dan zou ik het leuk vinden als je hieronder een reactie achter laat!

Samengevat vond ik het literaire aspect minder geslaagd. Het was en interessant en spannend verhaal dat ik leuk vond om te lezen. Ik geef het boek: ***

[bol_product_links block_id=”bol_57d98e5d7c8c1_selected-products” products=”9200000058870198,9200000057028087″ name=”Morgenland” sub_id=”” link_color=”003399″ subtitle_color=”000000″ pricetype_color=”000000″ price_color=”CC3300″ deliverytime_color=”009900″ background_color=”FFFFFF” border_color=”D2D2D2″ width=”700″ cols=”2″ show_bol_logo=”undefined” show_price=”1″ show_rating=”1″ show_deliverytime=”1″ link_target=”1″ image_size=”1″ admin_preview=”1″]

Gepost op

De poppenspeler van Warschau

poppenspeler_van_warschau

Vlak voor de Tweede Wereldoorlog woont Mika, een veertienjarige Joodse jongen, in het getto van Warschau. Wanneer zijn grootvader op straat wordt doodgeschoten, erft Mika diens jas. In de voering van de jas vindt hij een handpop. Zo wordt Mika poppenspeler.

Hij vermaakt de kinderen van het getto maar wordt ook gedwongen voor de Duitse troepen op te treden. Tot op een dag het hele getto wordt ontruimd. Samen met zijn nichtje Ellie gaat Mika ondergronds. Een van zijn poppen, de prins, reist mee met de Duitse soldaat Max naar de hel van Siberi√ę. Het zal twee generaties duren voordat Mika‚Äôs poppen weer herenigd worden.

Lees de recensie op juulsboekwinkeltje.

Gepost op

Recensie: The Siege of Mecca ****

The Siege of Mecca
The Siege of Mecca
The Siege of Mecca

In januari 2015 zag ik deze tweet van oorlogsverslaggever Harald Doornbos: ‚ÄĚIf you really want to understand #ISIS, #AlQaeda etc, please read this book: The Siege of Mecca by @yarotrof‚ÄĚ. Aangezien mij dit wel een interessant ontwerp leek en ik Harald niet eerder een boek had zien aanbevelen leek mij dit wel de moeite waard. Even zoeken op Google wees uit dat het boek voor een schijntje tweedehands te koop was (en is) op Amazon.com. Ook bij Bol is het verkrijgbaar overigens.

In het in 2007 verschenen boek beschrijft Yaroslav Trafimov de vergeten opstand die eind 1979 in Saoedi Arabi√ę plaats vond in Mekka. Hoewel ik in het verleden een echte nieuwsjunk was en veel gelezen heb moet ik bekennen dat ik hier nooit eerder van gehoord had. Hoe het komt dat er zo weinig aandacht aan deze gebeurtenis besteed wordt begrijp ik na het lezen van dit boek eigenlijk niet goed. Het kan dus met recht een vergeten opstand genoemd worden.

Op 20 november 1979 bezetten islamitische verzetsstrijders na de jaarlijkse hadj de grote moskee in Mekka. Ze veranderen de moskee in een fort en pas na twee weken waren de troepen van Saoedi Arabi√ę in staat de moskee te ontzetten. Tijdens deze periode zijn honderden mensen om het leven gekomen.

Yaroslav Trafimov, een uit de Oekra√Įne afkomstige verslaggever van de Wall Street Journal, beschrijft op basis van uitgebreid onderzoek dat hij gedaan heeft nauwgezet de gebeurtenissen die hebben plaats gevonden. Hij beschrijft hoe de leider van deze groep opstandelingen zo ver kon komen, wat er van moment tot moment gebeurde en hoe uiteindelijk de Saoedi‚Äôs pas een doorbraak konden forceren nadat ze de hulp van een aantal Franse commando‚Äôs hadden ingeroepen.

Wat het boek vooral zo interessant maakt is dat duidelijk het wordt hoe deze gebeurtenis aan het begin staat van een kettingreactie die zou leiden tot de latere opkomst van Al Qaeda en IS. Andere gebeurtenissen als de inval van Rusland in Afghanistan en de eerste Golfoorlog worden door Trafimov op geloofwaardige wijze aan deze onbekende periode uit de geschiedenis verbonden.

Ik heb dit Engelstalige boek met plezier en belangstelling gelezen en ik vind dat het mijn inzicht in de wereld om me heen heeft vergroot. Daarom geef ik het boek vier sterren.

Klik hier voor meer informatie of om het boek te kopen.

The Siege of Mecca | Yaroslav Trafimov | Penguin Books Ltd | 301 pagina’s | ‚ā¨ 12,88

Gepost op

Het verraad van Julia ‚Äď Brenda Meuleman

verraad_juliaBiebmiepje.nl heeft deze recensie geplaatst:

Mijn eigen betrokkenheid is onmiskenbaar. Ik heb schuld. Hoe heeft het zover kunnen komen? Korte inhoud ‚ÄúDe intelligente Griekse slavin Aigle is de lerares van Julia, dochter van keizer Augustus. Tussen Aigle en Julia groeit een vriendschap, al is deze niet gelijkwaardig. Langzaam maar zeker ontstaan barsten in hun verstandhouding. Dan gebeurt het ondenkbare: Julia ‚Ķ Meer lezen over Het verraad van Julia ‚Äď Brenda Meuleman

Gepost op

Recensie: ‘Onze man in Teheran’ van Thomas Erdbrink (en maak kans op het boek)

Onze man in Teheran

Onze man in Teheran

Bij het doornemen van de Bestseller60¬†kwam ik het boek ‘Onze man in Teheran’ van Thomas Erdbrink tegen. Ik wist wel dat Erdbrink¬†een journalist is maar eerlijk gezegd kende ik hem verder niet zo goed. Dit komt waarschijnlijk doordat ik geen televisie kijk en sinds een jaar nauwelijks het nieuws meer volg. In plaats daar van lees ik liever een boek om me ergens verder in te verdiepen. Mijn vermoeden was dat dit een soortgelijk boek zou zijn als ‘Het zijn net mensen’ van Joris Luijendijk dat ik ooit gelezen heb. Dat vond ik een goed boek en daarom was ik hier ook in ge√Įnteresseerd.

onze-man-in-teheran

Ik heb het boek online besteld en zag het dus voor het eerst toen het in de bus lag. Bij het uitpakken viel het me op dat het een vrij klein boekje is. Het boek is een van het formaat pocket en heeft 137 pagina’s. Maar de prijs van 9,95 is daar dan ook naar, dat is dus verder niet erg.

Het was de afgelopen dagen heerlijk weer om lekker in de tuin te gaan zitten met een boek. Dus zo gezegd zo gedaan. Ik lees over zijn feministische Iraanse vrouw Newsha, Amerikaanse nichtje en zijn flirtende zwager. Het leest makkelijk weg, maar al snel bekruipt me het gevoel dat het best wel oppervlakkig blijft, er komt geen diepgang. In het voorwoord waarschuwde Thomas Erdbrink al aan dat dit niet zijn magnum opus over Iran is en geen boek is dat de wereld zal veranderen. Wellicht klopte mijn verwachting niet maar ik had eerlijk gezegd toch wel wat meer verwacht dan anekdotes over de mensen in de directe leefomgeving van Erdbrink. Hij schrijft bijvoorbeeld over zijn bezoek aan een luxe hotel in HongKong en over zijn Iraanse schoonmoeder die gelooft dat een kat als huisdier voor onvruchtbaarheid zorgt.

Het boekje blijkt met name te bestaan uit een verzameling columns die eerder in de Volkskrant verschenen zijn. Aangezien ik geen nieuws meer lees kende ik die gelukkig niet. De rode draad zijn de mensen in de omgeving van Erdbrink maar dus geen verdieping. Op sommige momenten verwacht je dat toch wel, zoals bijvoorbeeld wanneer hij de vergelijking maakt tussen Diederik Samson en een Iraanse geestelijke:

“Twee weken geleden waren er verkiezingen in Iran. Het moment waarop de gewone burger een poging kan doen het leven wat eerlijker te maken, beloven de politici. Een verkiezingscampagne in Iran is niet zo heel anders dan in Nederland. In plaats van Diederik Samson met een brede glimlach, hangen er in de stad posters van lachende geestelijken met de hand speels onder de kin.”¬†

Voor mij zijn een Iraanse geestelijk leider en Diederik Samson toch wel heel iets anders en en dan verwacht je toch een toelichting. Het gaat echter verder over de huishoudster die zich af vraagt of ze nu wel of niet moet gaan stemmen.

Aan het einde van het boek komen er wel een paar stukjes met gedachten die wat verder gaan. Bijvoorbeeld als het gaat over de man met een hersentumor die als gevolg van de boycot door het Westen niet aan zijn medicijnen kan komen. En hoe deze sancties voor ernstige luchtverontreiniging zorgen doordat import van benzine verboden is waardoor mensen in Iran op eigengemaakte benzine rijden die vele malen slechter is voor het milieu.

Ook viel me op dat er regelmatig zinnen zijn die niet lekker lopen en staan er typefouten in. Alsof (delen van) het boek gehaast geschreven zijn. Zoals dit stukje waarin beschreven wordt hoe Irani√ęrs tegen de Verenigde Staten aankijken:

“Vele hate het land en hebben het tegelijkertijd stiekem lief. Maar mijn goedlachse zwager, dertig jaar oud, kan dat weinig schelen.” Behalve de missende ‘n’ achter hate is¬†het mij hier¬†niet duidelijk wat de zwager weinig kan schelen.

De sfeer die in het boek geschapen wordt is van een land waar niets mag maar alles kan. Erdbrink schrijft: “Niemand is vrij in Iran door kledingvoorschriften, een verbod op alcohol en dansen.”¬†Op basis van dergelijke voorbeelden zou je haast gaan denken dat Iran een normaal land is. Hier¬†zijn er toch ook dingen verboden als harddrugs, het verkopen van rauwe melk en roken in een caf√© is uit den boze.¬†Als dat nu het ergste is, regels zijn er immers overal.¬†Dat Iran ook het land is van de ophangingen en arrestaties van journalisten komt aan het einde toch nog aan bod maar er worden geen kritische noten gekraakt.

Ondanks de regels die opgelegd worden door de staat straalt het boek positiviteit uit. Het laat zien dat mensen ondanks de regels proberen om iets van hun leven te maken en veranderingen te weeg te brengen. Toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat Thomas Erdbrink voorzichtig is met het uiten van kritiek op het land. Dat is misschien ook niet zo vreemd aangezien hij daar zelf woont met zijn vrouw en ook zijn schoonfamilie daar leeft.

Conclusie

Ik had meer van het boek verwacht. Wellicht komt dit¬†doordat ik het boek van Joris Luijendijk in mijn achterhoofd had toen ik het kocht. Toch had ik van een journalist meer verwacht dan wat anekdotes en belevenissen met mensen in zijn direct leefomgeving in Teheran. Ik mis de beschouwing, achtergronden en wat verdieping. Ik kreeg de indruk dat er een aantal columns gebundeld zijn en er ‘even’ een voorwoord en een nawoord omheen geschreven zijn. Ik geef het boek daarom: **

Prometheus | 137 pagina’s | 9,95

Klik hier voor meer informatie of om het boek nu te kopen.

Recensie exemplaar

Ik heb het boek gelezen en geef mijn recensie exemplaar weg. Wil jij hem hebben? Je maakt als volgt kans:

Maandag 5 september wordt de winnaar bekend gemaakt.

Gepost op

Zelden lees ik een boek met tranen in mijn ogen

Elie Wiesel in 2012

De eerste boekbespreking¬†op dit blog gaat over het lezen van het boek ‘Nacht’,¬†een van de meest bijzondere leeservaringen die ik ooit heb gehad.

Elie Wiesel in 2012 (schrijver van Nacht)
Elie Wiesel in 2012

Nadat ik begin juli 2016 hoorde dat Elie Wiesel is overleden ben ik direct naar Bol.com gegaan om zijn boek ‘Nacht’ te kopen. Jaren geleden heb ik zijn memoires gelezen in ‘Alle rivieren stromen naar de zee’ en daarna nam ik me voor om ook ‘Nacht’ nog eens te gaan lezen waarin hij zijn kampervaringen beschrijft. Als kind overleefde hij namelijk Auschwitz-Birkenau. Met dit boek wilde Wiesel een literair monument oprichten om te voorkomen dat de gruweldaden uit het collectief geheugen zouden verdwijnen. Het lezen van ‘Nacht’ was mijn manier om hem de laatste eer te bewijzen.

Wiesel beschrijft in ongeveer 100 pagina’s zijn ervaringen. In eenvoudige zinnen beschrijft hij hoe hij als kind vanuit Hongarije per trein naar Auschwitz wordt gedeporteerd. Daar aangekomen wordt hij gescheiden van zijn moeder en zussen en komt zelf samen met zijn vader in het werkkamp terecht. Ik vind het heel knap hoe hij met korte maar krachtige pennenstreken een beeld schetst. Over het ontstaan van zijn haat van Hongaarse politiemensen. Hoe hij zijn God verliest. Het moment waarop zijn vader op sterven ligt en hij niet luistert naar zijn roepen.¬†Tussen de regels door voel je de emoties van angst, spijt, wroeging en vooral schuldgevoel, omdat hij het overleefde en zoveel anderen niet.

Buchenwald_Wiesel_Nacht
Wiesel in het werkkamp

In mijn leven heb ik tientallen, misschien wel honderden boeken over de Tweede Wereldoorlog gelezen (de jeugdboeken meegerekend). Deze boeken waren vaak onderhoudend, spannend of informatief en natuurlijk ook wel ontroerend. Maar het lezen van ‘Nacht’ was een bijzondere en heftige ervaring. Zelden lees ik een boek met de tranen in mijn ogen, het kippenvel op mijn armen en slaap ik er onrustig door.¬†Dit boek is daarom niet alleen een Must Read, maar hoort thuis in de lijst van beste boeken ooit!

Het boek was begin juli 2016 uitverkocht maar inmiddels weer verkrijgbaar bij Bol.com. Klik hier om het te kopen.